مَن نَباشَم، سایهاَم اَز نُورِ ذاتِ لامَکان
خُویش را دَر جَلوههایِ اِنکِشافاتَم بُجُویم
جِسمِ خاکی پَردهای نازُک زِ دیدارِ تو هَست
عِطرِ جانَم را دَرونِ اَین غِلافاتَم بُجُویم
تُو سَقایی، تُو حَبیبی، تُو هَمه رازِ اَزَل
مَستَم و جامِ تو را دَر مِیفُراتاتَم بُجُویم
دَر طَوافِ وَهم میرَقصَم چو ذَرّه دَر هَوا
خُویش را دَر دائِرِههایِ خُداییاَم بُجُویم
چون تو گُفتی “کُن”، زَدَم بَر نَفْسِ خُود تیغِ فَنا
دَر نَفَسهایِ دُعا، آنِ اِلتِجاهایم بُجُویم
هَر نَفَس تَسبیحِ خاموش است دَر قَلبِ مَن
نُورِ حَق را دَر سُکوتِ اَین صَداهایم بُجُویم
اِفری
