بِدِه رُسوا شدیم و زِ جان خَاموش

دَر و کُوچه بُبود و نِشان خَاموش

بَرِ رُویم نِگارِ تُو نوشتیم ما

تُو نَگفتی سُخَن، بَس چرا تَکتا خَاموش؟

هَمه راه و کُوچه شُد از غُبار

بَرگ و سَایه زِ بیمِ هَوا خَاموش

شُد چراغِ شَهر همه نَهان

مَجلِس و نَغمه بی‌سُر و نَوا خَاموش

دُعا بَر لَب و دِل پُرِ آرزُو

هَمه جَلوه زِ حُسن، هَمی یکجا خَاموش

قَدَمی بَردَریم و نَدا نَشُد

زَمِین غَرقِ حَیرت، فَضا خَاموش

در آیینه دیدم فَریب و رَنگ

خواب‌های دُرُخشان هَمه سودا خَاموش

به یادِ حَبیب و صَبورِ دِل

هَمه دَردِ جَگر، هَوا خَاموش

حَریمِ عِشق و زُهّاد بَی‌سُخَن

بَساطِ هِجر و رِندانِ خوش‌نَوا خَاموش

هَمه مِحراب و مَنبَر و صُحُف

زِ قَضا و قُدَرت، هَمی یکجا خَاموش

زَردیِ چِهرهٔ مُوسی از فِرعون

کَربلا با قُطوب، بَر دَر یَزدا خَاموش

شِکوهٔ تاج و شاه و جَلال او

گَدَایانِ خُفته، هَمی تن‌ها خَاموش

رُبابِ دِل زِ نَغمه جُدا بُوَد

نِگاهِ نَرجِسِ یار، بَس تَماشا خاموش

قَمَر بَر سِینهٔ شَب سُکوت کُند

ستارِه در نَگاه و نَظَر خَاموش

طُلوع و غُروب و زَبان بَستَه شد

شَبِ مُغَنّی و صُبحِ غَزَل‌سَرا خاموش